Lifestyle, Persoonlijk

Mijn verhaal; deel 1

Eigenlijk durf ik dit verhaal niet te schrijven, laat staan op mijn blog te plaatsen. Ik ben altijd erg gevoelig voor de mening van anderen en wat anderen van me zullen denken. Toch denk ik dat het goed is voor mij om dit te schrijven en te delen. Juist omdat ik het eng vind is het goed om uit mijn comfortzone te komen. En wellicht dat anderen zich herkennen in mijn verhaal en kan ik op deze manier anderen helpen.

Twee jaar geleden was ik op de rand van een burn-out. Ik wist helemaal niet dat dat mogelijk was, ik was pas 28 jaar en ik stond aan het begin van mijn carrière. Ik dacht dat een burn-out enkel bij mensen voor kwam die al een hele carrière achter de rug hadden en ergens rond de 40/50 jaar waren. Ik was net begonnen. Hoe kon ik nu al opgebrand zijn? Daar was toch helemaal niet mogelijk! Toch was het zo.

Ik werkte bij een leuk bedrijf, maar had een baan die teveel van mij vroeg. Ik kwam in moeilijke thuissituaties, kreeg problemen van anderen op me geschoven terwijl ik geen bevoegdheid had dit op te lossen en ga zo maar door. Dit vrat aan me. Ik wist niet hoe ik al die problemen moest oplossen en trok me alles persoonlijk aan. Hierdoor kwam ik elke avond ontzettend moe en vaak huilend thuis. Ik was helemaal op en echt om alles moest ik huilen, zelfs van reclames op de tv! Zo hoog zaten mijn emoties. Ik ben ook niet echt een prater, eerder iemand die alles opkropt. Dat hielp natuurlijk niet mee in deze situatie. Daar moest ik overeen en uiteindelijk heb ik heel wat gepraat, met Marco, met mijn familie, met vrienden, maar ook op werk met mijn manager. Zij was een lieve vrouw die echt wel met me mee wilde denken, maar ook zij was beperkt in wat ze voor me kon doen.

Van iedereen kreeg ik advies over wat te doen. Hoe kon ik anders omgaan met bepaalde situaties? Of wat kon ik doen waardoor ik meer afstand kon houden en niet alle problemen van een ander mee naar huis nam? Hoe kon ik beter omgaan met de werkdruk? Ik vond dit heel moeilijk. Ik wilde voor iedereen het beste doen en het beste zijn. Dus als ik zag dat iemand uit mijn team ergens tegenaan liep of dat het voor diegene teveel werd, was ik geneigd taken over te nemen. Waardoor diegene weer opgelucht kon ademen, maar ik het steeds drukker kreeg. Want ik hielp iedereen met al zijn werk, maar niemand hielp mij met mijn werk. Mijn bordje werd op die manier steeds voller.

Ik kwam op een punt waarbij ik besefte dat dit voor mij zo niet langer door kon gaan. Maar wat kon ik doen? De economie was nog steeds moeilijk, de banen lagen niet voor het oprapen. Ik probeerde wel op zoek te gaan naar wat anders, maar ik was zo moe dat ik na mijn werk helemaal geen energie meer over had. Laat staan dat ik nog een sollicitatiebrief kon schrijven die leuk overkwam. Ik kon gewoon niets meer, alleen nog levenloos op de bank  zitten of hangen.

Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch besloten om mijn baan op te zeggen, zonder dat ik iets anders had. Ik vond dit een moeilijk besluit, want ik wist niet wat de toekomst me zou brengen. Ik wist alleen dat dit niet langer kon. Gelukkig had ik de steun van de mensen om mij heen. Dit heeft enorm geholpen!

Op het moment dat ik mijn baan had opgezegd voelde ik me zo opgelucht! Ik voelde me gelijk al stukken beter, een enorme last was van mijn schouders gevallen. Het bedrijf waar ik werkte vatte het gelukkig ook goed op. Tuurlijk vonden ze het jammer, maar wilden me ook helpen. Ik had nog vrije dagen dus eigenlijk nadat ik had besloten om te stoppen, hoefde ik niet meer terug te komen. Ik had genoeg dagen om mijn opzegtermijn (een maand) thuis uit te zitten. Deze maand had ik ook echt nodig om bij te komen en mezelf weer op te rapen. Dat heeft me nog best wel wat tijd gekost. En ik merkte dat ik was veranderd. Voorheen wilde ik altijd geluid of muziek in me heen hebben. Toen wilde ik alleen maar stilte. Ik kon weinig prikkels om me heen hebben. Ook als er teveel mensen in één ruimte waren die allemaal heel druk door elkaar praten (bijvoorbeeld familie op een verjaardag), kon ik dit niet goed aan. Dan was ik daarna ook helemaal versleten. En nu nog merk ik soms dat ik nog steeds niet tegen veel prikkels tegelijk kan. Ook heb ik nog steeds het liefst stilte om me heen, zo min mogelijk tv of radio. En ik heb moeite met concentreren als ik meerdere dingen tegelijk moet doen. Voorheen had ik dit niet, maar nu kan ik echt naar 1 ding tegelijk. Anders word het me nog steeds snel teveel.

In de maand tijd dat ik thuis was heb ik veel nagedacht. Want ja, wat nu?? Ik had geluk en werd al vrij snel benaderd door een oude werkgever die vroeg of ik weer voor haar wilde komen werken. Wat een mazzel! Zo kon ik na de opzegtermijn gelijk beginnen aan een nieuwe uitdaging en kwam ik niet werkloos thuis te zitten. Daar was ik toch ook wel een beetje bang voor. Maar inmiddels werk ik hier alweer 2 jaar. In mijn huidige werk ervaar ik nu het tegenovergestelde, het is een baan die erg weinig van me vraagt en me weinig uitdaging geeft.

Soms denk ik dan ook nog wel eens terug aan mijn besluit en vraag ik me af of ik er wel goed aan heb gedaan… Maar ik weet zeker dat het voor dat moment de beste beslissing voor mij was.

Door mijn verhaal te vertellen aan anderen merkte ik dat ik niet de enige was die al zo jong bijna een burn-out had. Ook onder mijn vrienden kwam dit voor. We hebben allemaal gestudeerd en willen zo graag presteren en laten zien wat we waard zijn dat we onszelf voorbij gaan. En we leven in een maatschappij waarin we zoveel willen en het eigenlijk alles draait om presteren. Dan is het op zich wel logisch dat een hoop jongeren hiermee in aanraking komen.

Ik heb er in ieder geval een hoop van geleerd. En ik leer nog steeds.

In het volgende deel zal ik beschrijven wat ik heb gedaan om er weer bovenop te komen.

Advertenties

3 thoughts on “Mijn verhaal; deel 1”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s